پشت درهاي بسته

مدتي است كه رسانه هاي وابسته به رژيم و خارجي از بحث در مورد برنامه هاي هسته اي رژيم و مذاكرات مستقيم رژيم حاكم بر ايران و آمريكا سخن مي گويند. در اصل هيچكس با دانش هسته اي كه شخصا هم ضرورت آنرا احساس ميكنم مخالف نيست اما اينكه چه كساني و چرا بايد و يا نبايد به دانش هسته اي دست يابند و گفتگو بين چه كساني و در مورد چه چيزي جاي تامل و تفكر دارد. جمهوري اسلامي دانش هسته اي ميخواهد براي بقاي رژيم ضد مردمي و غير دمكراتيكش, آمريكا و هم پيمانانش نيز ميخواهند كه چمهوري اسلامي كه رابطه مستقيم با تروريسم در دنيا دارد به اين دانش دسترسي پيدا نكند زيرا براي منافع آنها و بسياري از كشورهاي دنيا خطرناك بنظر مي رسد . در اين ميان باز هم مثل گذشته مسئله اصلي كه همان مردم ايران و وضعيت بغرنج و نگران كننده حقوق بشر در ايران است به فراموشي سپرده شده. مردمي كه آسيبهاي اين مذاكرات چه مثبت و چه منفي به آنها وارد ميشود.
حال ميخوام سوالي مطرح كنم بسيار ساده كه انتظار پاسخ آنرا از جمهوري اسلامي ندارم ولي آمريكا و اروپاييان بايد بتوانند پاسخ دهند كه در اين مذاكرات با ايران چه را ميطلبند يا از رژيمي كه به ابتدايي ترين اصول دمكراسي اعتقادي ندارد چه ميخواهيد. از رژيم حاكم بر ايران كه چندين ميليون انسان را به گروگان گرفته و زير عباي دين هر بلايي كه خواسته بر سر شان آورده ميخواهيد دمكراسي را رعايت كند. ويا اينكه ميخواهيد تروريسم و يا به مفهوم ساده برقراري ترس و وحشت را در درون مرزهاي خودش نگه دارد و هرچه خواست با مردم ايران روا دارد. مردم ايران در آينده اي نه چندان دور به جواب خود خواهند رسيد و آنگاه دوستان رااز دشمنان تشخيص خواهند داد. مردم ايران فراموش نخواهند كردكه در چنين وضعيت حساسي چه كساني و چه دولتهايي به ياد آنها و براي آنها و چه كساني براي منافع شخصي خود پشت درهاي بسته به مذاكره نشسته اند.